Wil jij meer weten over suiker? dan hier 3 interssante blogs…..als je snel leest duurt het een paar minuten en ben je een stuk wijzer ;-).

Suiker, de witte dood, wordt er ook wel gezegd. En als we kijken naar de gevolgen van suiker in ons lichaam dan klopt deze heftige uitspraak.
Maar zijn alle suikers slecht? Wat is eigenlijk suiker? En wat wordt er nu verstaan onder witte suiker, geraffineerde suiker en ongeraffineerde suikers? Of wat bedoel je met ‘natuurlijke suikers’ en waar moet ik deze kopen dan? Verborgen suiker…….waar zit het in dan? En bij welke suiker moeten we met een grote boog omheen lopen en bij welke suiker niet?
Inderdaad, aardig wat vragen en dat is zeker te begrijpen met de maatschappij van nu, waar we regelmatig van het kastje naar de muur gestuurd worden.

Kortom, hierbij een blogserie bestaande uit 3 blogs, voor degene die het even niet meer weten betreft SUIKER ENZO.
suiker, serie 1: oorsprong suiker + geraffineerde suiker (proces)
suiker, serie 2: suiker, ziekte & verslaving
suiker, serie 3: natuurlijke suikers (ongeraffineerde zoetmiddelen)

De mens heeft suikers nodig. Echt? Ja, echt, maar we hebben het hier over suikerS (koolhydraten) en niet over suiker (geraffineerde biet-of rietsuiker). Het lichaam heeft suikers nodig als leverancier van energie.
Suikers = de grote groep koolhydraten (ook de complexe koolhydraten genoemd uit volle granen, peulvruchten, groenten en korte suikers uit fruit).

Wat het lichaam niet nodig heeft, is de ziekmakende suiker.
Suiker= het geraffineerde product uit suikerriet, suikerbiet of de geraffineerde maisfructosesiroop (gemaakt vanuit mais of cichorei met naast de maisfructosesiroop ook eindproducten: druivensuiker, vruchtensuiker).

Suiker verzadigt ons snel, heel snel. Suiker…eigenlijk best een mooi metafoor voor het jachtige, gehaaste westerse leven van nu.
Echter, zorgt het overmatig eten van suiker voor een oppervlakkige verzadiging. We zullen het lichaam betreft belangrijke voedingsstoffen, op zijn honger laten zitten. We vullen i.p.v. voeden. Daarnaast hebben we na een snelle up van de bloedsuikerspiegel uiteraard ook een snelle down. Voor deze geldt het, in vergelijking tot wielrennen, dus niet dat na een berg er altijd een toetje is….namelijk het dalen.
Ons lichaam is er op uitgerust om vooral trage suikers uit volle granen, groenten, peulvruchten en fruit op te nemen. Hierdoor wordt er gezorgd voor een constante energietoevoer i.p.v. een snelle oppepper voor korte duur.

Even een stukje geschiedenis voor de liefhebbers 😉
Suiker ( dus de geraffineerde biet- en rietsuiker) is nog niet zo heel lang aan het voedingspatroon van de mens toegevoegd. Het bewijs hiervan is dat er in de Bijbel, de Koran, de I Tsing noch in het klassieke boek van de Gele Keizer over de inwendige geneeskunde nooit gesproken werd over de substantie suiker.
Duizenden jaren heeft de mens zonder de intense geconcentreerde suiker geleefd. Hij kon zich goed ontwikkelen zonder suiker en kende weinig van de ziekten die we tegenwoordig als beschavingsziekten bestempelen. De mens stief veel meer een natuurlijke dood. De hart- en vaatziekten, kanker, allergieën, ontstekingen en auto-immuunziekten waren veel minder aan de orde dan tegenwoordig.
De natuurlijke suikers waren kennelijk een stuk beter dan de suiker die we nu kennen. De mens had genoeg aan voedingsbronnen zoals appels, peren, dadels, vijgen, walnoten, gierst, gerst, bonen, wortelgewassen ect.. plus af en toe een klein beetje natuurlijke suiker wat gevonden werd: honing, de eerste geconcentreerde zoetstof.

Oorsprong Suiker
Vermoedelijk in Nieuw Guinea omstreeks 600 vC. Een tropisch rietsoort bleek een intense zoete smaak te geven als er op gekauwd werd. Het werd verspreid via Indonesië, de Filippijnen en tenslotte bereikte het Oost India. Suikerriet was zeldzaam en werd als iets heel kostbaars gezien. In India werd het meer verbouwd en ging het riet pletten zodat er sap uit kwam. Dit werd gedronken of het werd gestold tot een soort sneeuw / zout, zodat het met andere voedingsmiddelen werd ingenomen. Het suikerriet bereikte vervolgens China waar ze het sap inkookte en in de zon lieten drogen om er een soort steenhoning van te maken.

De legers van Alexander de Grote maakte als Europeanen als eerste kennis met het zoete sap uit suikerriet in Oost- Indië. Het gedroogde sap met de dichtheid van zout kreeg het de Latijnse naam saccharum, deze naam leeft verder in sacharose, de gebruikelijke naam (naast sucrose) voor suiker in suikerbiet en suikerriet Het woord suiker is ontstaan uit het Sanskriet sarkar dat staat voor graan.

De eerste raffinage om uit het suikerriet een vaste substantie te maken wat bewaard kon worden, ontstond omstreeks 600 na Christus in het Perzische rijk. Door de legers van de Islam kwam het proces van raffineren in handen van de Arabieren die het introduceerde in Egypte, waar het proces nog meer op punt werd gezet. De Arabieren slaagde erin de productie op te voeren, het was dus niet meer langer een privilege van de elite.
Merkwaardig was dat door de suiker het leger van de Islam op zijn retour was, dat de soldaten niet langer moedig waren en niet meer ten strijde trokken tegen hun vijanden. Ze moesten dan ook een groot deel van hun rijk opgeven en zich terugtrekken. Ook bij strijdvaardige kruisvaarders zag men gevolgen van suiker op hun beslistheid en veroveringsdrang.
Sommige verbleven zo lang mogelijk in het land van de ongelovigen om volop te genieten van het zoete goedje. Echter vergaten ze niet alleen hun opdracht door hun suikerzucht, sommigen lieten zich er door omkopen.
Een aantal geschiedenisschrijvers hebben het als volgt samengevat: Zolang een natie zich voedde met een basisvoeding gesteund op volle granen, kon het zich uitbreiden en op alle vlakken vooruitgang boeken. Van zodra ze zich overgaven aan suiker en andere geneugten, stagneerde de vooruitgang en werd ze bijna gedwee het slachtoffer van nieuwe veroveraars.

….deze constatering moet ons in de huidige samenleving toch aan het denken zetten, zou je zeggen…..

Politiek en economisch belang, slavernij.
Suiker was inmiddels economisch zo belangrijk geworden en de politieke belangen ervan werden zo groot dat ze voor een deel de wereldgeschiedenis heeft meebepaald.
Aantal hoogtepunten:
In Europa had men via de kruisvaarders, die ze vanuit het oosten meebrachten, kennis gemaakt met dit schaarse dure witte goedje. In het begin van de 14de eeuw werden de kruistochten in ere hersteld om het suikermonopolie in handen te krijgen ten koste van de Arabieren. Geruggensteund door de Paus meenden de Christenen te mogen moorden, veroveren en donkere mensen tot slaven te maken.

Het waren vooral de Portugezen die de leiding namen in de eerste etappe van de suikerrace. Ze wilde nog meer suikerrietplantages dan degenen die ze van de Moren hadden overgenomen op het Iberisch schiereiland. Op Madeira en de Canarische eilanden zetten ze halverwege de 15de eeuw duizenden slaven aan het werk, want de Kerk had inmiddels zijn zegen gegeven voor het onderwerpen van de heidenen.

Ook Spanje bleef niet achter: na de ontdekking van de nieuwe wereld (1492) plantten ze er suikerplantages neer, waarop de slaven uit de Antillen werden geplaatst. De inkomsten en de belastingen die uit suiker voortvloeiden lieten ook de Nederlanders niet onberoerd. Zij konden terugvallen op hun vaardig zeemanschap om de transportprijzen te drukken en nieuwe suikerwinningsgebieden in ondermeer Oost-Indië, Brazilië en Barbados op te richten. Ook hadden ze al snel raffinaderijen in Amsterdam en Antwerpen en voerden ze suiker uit naar de Baltische staten, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk en Engeland.

Zoals je ziet zorgde suiker toen al voor veel ellende op zowel mentaal (gedragsverandering, hebzucht, verslavingsverschijnselen, ) als fysiek gebied ( minder prestatie, verzwakt immuunsysteem, vermoeidheid).

Raffinage proces suikerbiet
Ik vond het shocking toen mij het raffinage proces van de suikerbiet en suikerriet werd geleerd. Een bizar proces…en helemaal te weten dat het in zo ontzettend veel voedingsproducten zit verwerkt.
Dit proces wil ik ook jou niet onthouden, hopelijk brengt het je nog wat verder bij het doel: elimineren van geraffineerde suiker…. voorgoed.
Hierbij het uitgebreide proces in een notendop uitgelegd: Geraffineerde sucrose (suiker) is sucrose, dat volledig werd geïsoleerd uit haar natuurlijke omgeving. Door raffinage en chemische zuivering wordt de sucrose uit een suikerbiet volledig gescheiden van de belangrijke stoffen waarmee ze in de nature voorkomt, namelijk: mineralen, eiwitten, vitaminen, enzymen, water en vezels.

Raffinage proces:
– Na wassen worden de suikerbieten gesneden en gaan ze samen met een antischuimmiddel in een waterbad.
– Door een proces van diffusie worden de suikers van de biet in het warme water geëxtraheerd. Hiervoor worden in een diffusor gedurende een uur de bietenschijfjes en het warm water in een tegenovergestelde richting bewogen om zoveel mogelijk suikers uit de bieten los te weken.
– Het suikerrijke sap, met inmiddels 10-15% suiker, wordt nog verrijkt met het sap, geperst uit de natte bietschijfjes.
– Het restproduct van de uitgeperste suikerbiet, de pulp, is rijk aan vezels en kan in de veevoederindustrie verder gebruikt worden.
– Het suikerrijke sap zelf wordt vaak met formaline behandeld om bacteriën en gisten te vernietigen. Het bevat op dit moment nog veel nutriënten van de suikerbiet (vitaminen, mineralen en eiwitten), die als onzuiverheden worden beschouwd omdat ze het uitkristalliseren van de suiker hinderen.
– Er volgt een klaringsproces waarbij kleine stukjes kalk of krijt in het sap worden gebracht. Deze klompjes binden zich met een deel van de niet-suikerdelen (nutriënten) en worden uit het sap gefilterd.
– Het resterende sap ondergaat een aantal verdampingen om tot een dikke, geconcentreerde suikersiroop te bekomen.
– Er vindt vaak nog een bleekproces plaats met zwaveldioxide.
– De suiker wordt uitgekristalliseerd door wat suikerkorrels in de siroop te zaaien.
– Vervolgens centrifuge aan, waarbij de pure, geraffineerde, witte suikerkristallen gescheiden worden van een zoet bijproduct, de bietmelasse, dat de nog resterende voedingsstoffen bevat, maar ook het eerder genoemde antischuimmiddel, de bacteriedodende stoffen, alsook giften uit de chemische landbouw. Deze bittere bietmelasse is niet meer geschikt voor menselijke consumptie, maar ze wordt meestal nog wel gebruikt in de gist producerende industrie en helaas……verwerkt in veevoer.
– De geraffineerde suikerkristallen leveren na drogen aan warme lucht witte suikerkristallen (kristalsuiker) en worden verder verwerkt tot de gewenste korrel ( fijn, poedersuiker ect.). Bij deze verdere bewerking komt ook vaak een hardheidsstabilisator te pas.
– Soms wordt de geraffineerde witte bietsuiker wat bijgekleurd met gebrande suiker of met rietsuikermelasse om bruine suiker te verkrijgen.

Het nadeel van het raffinageproces ligt dus niet alleen in het totaal verarmen van een voedingsstof, maar ook in het gebruik van lichaamsvreemde chemische stoffen om de niet-suikers uit het plantenmateriaal te trekken en om de suikers te bleken of te ontkleuren.
Hierbij een overzicht van de meest voorkomende geraffineerde riet- en bietsuiker:
Ruwe rietsuiker, bruine rietsuiker, rietsuiker, witte rietsuiker, kristalsuiker, fijne tafelsuiker, poedersuiker, suikerklontjes, vloeibare suiker, decoratiesuiker, bruine suiker, basterdsuiker, kandijsuiker, geleisuiker, vanillesuiker, suikerstroop, huishoudstroop, keukenstroop, kandijstroop.

Rietsuiker wordt op een bijna eenzelfde wijze geraffineerd als de bietsuiker.
Kortom, geraffineerde biet- en rietsuiker bevatten geen vitaminen en mineralen meer. Het wordt dan ook als een dood restant omschreven.`

Zo… zeg het maar, wilt u 1 of 2 suikerklontjes in uw thee?`
Nog steeds interessant? Lees blog 2, suiker: ziekte en verslaving.

 bron: Suiker & Zoetstoffen, Dr. Geert Verhelst