Alles wat je hebt brengt de zorg met zich mee van het hebben…….(niet zelf verzonnen, helaas).

Hoppa, voordat je er erg in hebt krijg je de sleutels van je huis op wielen in je handjes gedrukt, een snelcursus hoe werkt je camper kwam erbij (hallo Nul Focus gelukkig vriendlief wel) en vervolgens tuften we weg naar onze tijdelijke plek (bij schoonouders). We kwamen er al snel achter dat samen filosoferen, fantaseren en hardop dagdromen niet gaat met de motor in zijn 4de versnelling. Goed om te weten en och het heeft zijn charmes. En hierbij; ik denk dat Peter dit wel kan waarderen; fijn dat mevrouw eens even haar snaveltje niet beweegt.

En dan de take it easy vibe, we kunnen eenmaal niet harder dan 90/100 km per uur. Van alle kanten worden we ingehaald op de weg, het voelt best goed….de vertraging. En dan het panorama-uitzicht niet te vergeten; zoveel raam en licht; heerlijk,totaal niet bij stil gestaan. Ik voel mij als een prinses op de erwt en kan niet wachten op de lange take it slow ritjes door Europa, met slow music, slow food en slow coffee.

Eenmaal veilig aangekomen besef je dat dit gewoon ons huis is. Het stinkt nog naar oud. Maar goed, je probeert zo creatief mogelijk naar de ruimte te kijken en te wennen aan deze beperkte vierkante meters. Hier en daar bekruipt spanning mij; Ja Carlijn, dit is je huis, dit is wat je wilde! Kijk uit met wat je wenst, het kan zo maar uitkomen :).

En dan gaat het snel. Knop om en aan de slag, alle meuk en stinkzooi eruit, de grote schoonmaak, raampjes open en verven die handel. Met het uur voelt het meer eigen. De stank werd minder en nam plaats voor fijne ‘ons’ geurtjes (ik gebruikte dan ook veelvuldig schoonmoeders roomspray en onze vertrouwde wierook ). We hadden heel veel hulp van onze ouders die echt hun tanden erin hebben gezet: van stofferen van bank en stoelen, nieuwe gordijnen, boenen, op de knietjes met tandenborstel de gore hoekjes schoon raggen, op maat maken van een nieuw matras, leggen van een nieuw dashboard tapijt tot aan het wit verven van elk zichtbaar plekje pisgeel. Je zou bijna denken dat ze ons graag weg willen hebben ;).

Het is zichtbaar lente; deze periode gebeurt er van alles; nieuwe opdrachten, appartement uitmesten, klussen, en oh ja een 5weekse training met hondje Blue. Ik vind het onwijs leuk wat we gaan doen…..maar ook spannend….ineens staan we aan en zitten we vol in actie.
De afgelopen week heb ik zo ook zitten stoeien betreft het minimalistisch gebeuren. What to do met mijn meubels? Peet is vrij makkelijk; weg ermee ‘schat, onderweg verzamel je toch weer van alles (zeker met Carlijn als vriendin) dus maak je niet druk, alleen maar ballast’. En dan komt hier ook nog eens bij, dat we niet weten hoe lang we weg blijven. Kortom, waarom zou je een grote box huren voor minimaal €90,00 per mnd voor hoelang….1,2,3 jaar? En dan bestaat ook de kans dat het een verhaaltje wordt a la ‘uit het oog, uit het hart’.
Na wat dagen knagen kwam ik erachter dat het mij niet om die grote spullen gaat, het was meer de spanning van het idee dat ik ‘niks meer heb’. Wel, eenmaal dat inzicht kwam ik tot de conclusie dat dat natuurlijk één groot datslaatnergensop-verhaal is. Want ik heb alles wat voor mij belangrijk is; liefde, vrijheid, rijkdom. En alsof ik gehoord werd. Tijdens het opzeggen van mijn huur kwam meteen de vraag of ik mijn meubels aan hen wilde verkopen…… Ja, ik wil! En het schilderijtje op het toilet zal ik ook laten staan, kleinigheidje :).
Kortom; wij hebben een boxje gehuurd van 1m2 bij 4m hoog. Alles wat wij willen gaat hierin, de rest blijft in het appartement of gaat naar familie ( kerstkransen, te veel beddengoed, en de rommeltjes zoals paraplu’s, paperclips, pennen, belachelijk veel usb-sticks, plaklabels en dat soort fratsen).

Bijzonder om op te merken hoe dit proces verloopt. Afstand nemen van het oude, en letterlijk ruimte maken voor het nieuwe….ons huis op wielen.
Mijn appartement voelt met de dag minder ‘mij’. En niet alleen mijn appartement, maar ook de stad – Rotterdam -, mijn vaste koffie / werkplek (Nine bar en Picknick), het Kralingse bos, de buren en mijn standaard loopje met le hond. Onze camper is inmiddels meer ‘ons’ geworden en na een paar proefnachtjes willen we eigenlijk nu al verkassen. Het is gedaan hier, onze vibe hangt er niet meer. Wij willen naar onze nieuwe oude bes. Dit had ik niet verwacht…..ik wist eigenlijk ook niet wat ik moest verwachten, van deze achtbaan.

Nog even en wij hebben ons leven verplaatst van een appartement 8 hoog midden in Rotterdam centrum naar 14 m2 op wieltjes en worden we elke ochtend wakker in het buiten…. waar ik met ietwat waterige oogjes en een warme kop thee zomaar met blote voetjes in het verse natte gras kan springen.
Over een ruime week verlaten we de stad en 15 april verhuizen we naar camping Groen Geluk. Wij kijken er naar uit, want naast daar verblijven gaan we ook met hen samenwerken. Peter zal daar gaan klussen en ik kan mijn creativiteit en kennis delen op gebied van koken in de breedste zin, hoe gaaf! En Blue is ook happy, hij heeft er een harig vriendje – Jelem – bij. Kunnen ze samen lekker verder mijmeren stoeien pubberen en genieten van hun hondenleven.

Meer over ons leventje bij Groen Geluk volgt, nog even geduld er wordt (achter de schermen) hard aan gewerkt…….