Selecteer een pagina


Ik ben gek op romantiek, vertel een juicy verhaal en ik hang aan je lip. Zwijmel en diepe dramafilms daar ga ik voor….daar waar ik alle emoties vrijbrief geef om maximaal te gaan.
De mensen die mij een beetje kennen weten dan ook dat ik al vrij snel de roze bril op zet, een romantisch muziekje en ik zit al in die bubble. Een grijs getint teleurstellend verhaal kan ik al snel omdraaien naar; Och, mooi mens…..geen zorgen, voordat je het weet staat er een prins voor je deur met bossen bloemen – onder zijn oksels dragend zoveel – waar je U tegen zegt.

Zo een die;
onvoorwaardelijk achter je staat,
je ruimte en geborgenheid geeft,
je woest aantrekkelijk vindt (terwijl je zelf het idee hebt dat je er als een struisvogel bijloopt),
je pest uit liefde,
je aanmoedigt om te gaan voor je geluk,
geen verwachtingen heeft,
je elke ochtend wakker knuffelt,
zo een die zonder woorden uitspreekt dat hij van je houd……

Na een paar relaties (samenwonen, huisje boompje beesje) kwam ik erachter dat, ondanks dat dit lieve, goede jonge mannen waren, ik nog nooit echte liefde had ervaren.
Wel, eenmaal single door het leven besloot ik; ik ga niet voor minder, ik wil de pure rauwe liefde – zoals het is – ervaren. Ik ga niet zoeken, hij komt met de tijd en zo niet, dan niet. Geen concessies, geen half werk, ik voel mij dan toch echt alleen een gelukkiger wezen.

Er was eens een warme heldere zomeravond in België, ik genoot samen met collega’s buiten onder een prachtige sterrenhemel met een fijn glaasje gefermenteerde druifjes. Er zaten wat Fransen onder ons dus met mijn gebrekkige Franse halve zinnen maakte ik mij verstaanbaar. Zo ook vroeg een lief Frans meisje; En Carlijn heb jij thuis een vriend? Waarop ik (want ik dacht dat ik deze zin ditmaal wel eens in mooi vloeiend Frans geheel eruit kon rollen) antwoordde; nee ik ben single, mijn prins op de witte geit (bedoelde paard….)  komt nog.
Vanaf dan was ik het keukenmeisje dat wachtte op haar ow zo romantische prins op de witte geit; le chevre blanc :).

Ik was destijd gelukkig met mijn vrijgezelle bestaan; het voelde fijn, ik had een draai gevonden in mijn freelance werk, leuke opdrachten, ontmoette lieve mensen en ik kon mijn passie en creativiteit helemaal kwijt. Ook thuis was ik happy; schattig appartementje, fijne plek en ik verveelde mij niet. Kortom; Miss Independent, ik hoefde geen man, voorlopig in ieder geval niet..….Ik zou er toch geen tijd voor hebben. En mochten de stoppen doorslaan of technisch vrouwonvriendelijk geneuzel om de hoek kijken…dan zal ik Mr. Google raadplegen en vormen we samen een team.

Een klein jaartje verder poptje HET gevoel toch op; Goh, het zou wel weer leuk zijn iemand te ontmoeten. Maar goed, het wordt een lastig verhaal om iemand te vinden die net als mij een leven voor zich ziet in het echte buiten buiten. Iemand die ook zonder pardon de boel de boel laat, op avontuur wilt en al reizend  ontdekken en uiteindelijk dat idyllische plekje wil vinden. En online daten hoor ik je zeggen? Nee dank je, ik weiger en ik steiger. Voor anderen kan dit fantastisch werken, maar ik voel daar niks bij. Ik had vertrouwen hem toch tegen het lijf te lopen. Waarschijnlijk bij de groenteafdeling met een broccoli in zijn hand, ietwat verwilderd haar met woeste stappers aan – inclusief de nodige kluiten modder hieronder -.

Ik was op een lentedag bij mijn vriendin…..beide stilzwijgend kijkend naar de dartelende lammetjes – puurder dan puur bestaat niet – in Brabants schoon. Ze vroeg of ik een typ voor ogen had. Ik zei; een pure , die geld niet als status ziet maar eigenwaarde heeft, waar ik mee onder de tafel kan rollen van het lachen, het leven niet serieus neemt en waar ik knikkende knieën van krijg als ik in zijn donkere ogen kijk. Want heel gek; ik heb altijd gezegd dat ik val op diep bruine mysterieuze ogen….Je snapt dat mijn vorige relaties blauwe ogen hadden ;).

Als ik langer dan een week op locatie kookte ging ik hierna op moeder – dochterdag; bijbeppen, dagdromen, lachen en een patatje met koffie ;). Ze vertelde dat vrienden van hen het afgelopen weekend langs waren geweest. Een geweldig stel, mensen die ik altijd heb gemogen. Mijn ouders raakte bevriend met hen toen we op een camping stonden en ik net kon lopen en daardoor telkens regelrecht bij hun de tent indook :). Dat is inmiddels > 30 jaar geleden. Zij hebben een zoon, wij zagen elkaar zo tussen mijn 2de tot begin puberteit. Daarna was het niet meer tof om mee te gaan met je ouders……dus tot daar reikte onze zicht.
Afijn, met mam aan de koffie vertelde ze over Peter (de zoon van). ‘Carlijn, jullie samen, dat zou wel wat zijn hoor, het is een mooie man (maarrrrr dat zegt ze al snel). Weet je kind, hij is ook een vrije vogel, zegt zijn baan op vertrekt naar Azië, werkte in Finland met Husky honden of ging leren kaas maken (op een geitenboerderij….) in Noorwegen. Met uiteindelijk als doel; een zelfvoorzienend leven. Ok mam, leuk en aardig verhaal, ik geef toe, maar ga mij – je dochter van 30 – nou niet zitten koppelen.

Destijds wilde ik meer opdrachten in het buitenland en ik vertelde dit dan ook tegen vrijwel iedereen, i.h.k.v. gooi het in de lucht. Aha, Peter 🙂 hij heeft wellicht ook zijn netwerk. Hiernaast was ik uiteraard ook enthousiast over zijn verhalen en nieuwsgierig. We hebben elkaar zo’n 15 jaar niet meer gezien of gesproken en Facebook was magertjes gevuld bij hem. Kortom….ik ga contact met hem zoeken en gooi meteen mijn levensverhaal m.b.t. werk over de schutting en wie weet! 3 dagen later kreeg ik een enthousiaste reactie terug. Achteraf toeval omdat hij lang niet op zijn FB pagina had gekeken. Hoe leuk! En ook nog eens omdat het ook een lap tekst was (welke man doet dat nog….. dacht ik).
De berichten vlogen heen en weer en na een week – toen de stijfheid in mijn vingers trok van het tikken – besloten we af te spreken; want laten we wel wezen, we hebben tijd
in te halen!
Rotterdam it was; wel, die arme jongen heeft nul komma nul niks nada noppes gezien van de stad, we hebben non-stop zitten kletsen….ik had een koffieklets tot de max. De tijd vloog en voordat ik het wist was hij weer op weg naar huis en zat ik opgeschept met een lichaam vol adrenaline. Jedem, wat is dit voor een kermisattractie? 
Ik was totaal gesloopt van het kletsen en de onverwachtse opwinding. Die Peter, iemand van zo dichtbij….hoe bizar….want hij is leuk, heel leuk.
Hij stuurde een paar uur later een berichtje dat het echt gezellig was en als ik een keer in Amsterdam langs wilde komen voor een vervolg dan moest ik een gil geven, we waren namelijk nog lang niet uitgepraat. De gil kwam.

Een week later, een bloedhete zondag – 33 graden – was mevrouwtje op weg naar Amsterdam. Wie wil er met deze hitte in hemelsnaam in een dampende stad zichzelf vooruit trekken? Wel, in een bepaalde state of mind boeit dat totaal niet…gewoon nul. Regen vol op mijn toet, windkracht 10 of tropisch warm…..I did not care, mijn wolkjes zijn immers roze.
Vol enthousiasme en een tikkeltje zenuwachtig kwam ik aan op centraal station.  Ik denk dat we zonder moeite >10 km hebben geslenterd door Amsterdam….en eten? De wil was er, maar er ging geen hap door mijn strot. Het was kletsmarathon 2.0. en in no time was het 10 uur later en sjokte we langzaam richting Centraal Station. Ik moest toch echt die laatste trein halen anders zou het een dure taxigrap worden.
Ik merkte dat ik mijn tempo nog meer vertraagde en wilde het liefste slalommen, want jeetje het was fijn en ik was eigenlijk instant verliefd geworden op deze jongen….die ik al 30 jaar ken. Dan zou je denken; woman! Doe niet moeilijk en maak een move! Maar nee, nu niet, ik zeg gedag met een knuffel en pak de trein terug als ik geen zelfde signaal bespeur. Hij is mij te dierbaar.
Hij draaide zich om en zei; ik vind het veels te gezellig met je, ik wil niet dat je gaat. Blijf. So she did. Het werd een date van 48 uur :).

Het is echt, mijn gevoel heeft mij niet in de steek gelaten. Ik zou toch echt eerst een fles wijn wegtanken als dat wel zo zou zijn… om vervolgens weer de knop om te zetten en verder te kunnen gaan. Het was namelijk aftasten gezien deze jongen een onwijs sociaal geïnteresseerd wezen is. Dus het feit dat we zoveel zaten te kleppen kon ook gewoon het inhalen van de 15 jaar zijn. En dan het feit dat ik ‘schat’ werd genoemd zegt ook in deze helemaal niks. Met dit lieve woordje dacht ik al dat ik op een voetstuk zat en voelde mijn wangetjes al snel opbloeien. Maar nee, ik kwam er vrij snel achter dat deze Amsterdammer elke vrouw van cassiere tot aan zijn tante ‘schat’ noemt.

Binnen een week tijd hadden we besloten dat we een hond zouden nemen zodra hij terug was uit Finland en oh ja….betekent wel dat we moeten samenwonen, kleine bijkomstigheid.
Kort daarna besloten we onze dromen te bundelen; flink sparen, camper kopen en reizen door Europa; genieten, veel leren, ontmoeten en in the end ons plekje vinden; ons knusse huisje temidden van een voedselbos.

Elke ochtend word ik als een gelukkig meisje wakker zodra ik mij omdraai en in die donkere bruine ogen kijk…. het is er Zo Een.