Na mijn vorige blog ‘Het Avontuur’ te hebben gedeeld, hierbij samengevat wat zich vooraf heeft afgespeeld. Daar waar mijn vertrouwen en integriteit in mijzelf werd getest.

7 jaar geleden. Ik kan mij nog zo goed herinneren dat een vriendin zei: ’Ok Carrie, alles leuk en aardig met je groene gedoe, maar zolang je maar niet doorslaat hè! Niet dat je straks met een houten tandenborstel en een potje zeezout je tanden gedreven aan het rossen bent en je straks op je balkon heul gedreven je eigen riante composthoop – met alle geuren er gratis bij – aan het kweken bent. Want eenmaal daar, dan grijp ik effe in, witte gij’?!
En ik dacht; ‘Praat niet zo gek, ik blijf gewoon…………. ‘normaal’ ’.

Uiteraard was deze uitspraak van haar met een goedbedoelde knipoog. Zij zag ( sneller dan ikzelf ) in, dat ik diep van binnen een boerin, gypsy chick, groen meiske en een dochter van het bos was…….die nu gewoon nog even haar masker op wilde houden.
En dat deed ik fijntjes; veilige kantoorbaan, financiële ‘zekerheid’, hoge pumps aan, begon de ochtend als Picasso met als doek mijn gezicht, was dagelijks 20 minuten in gevecht met mijn haar, een black dress tot aan m’n strot waar ik nul in kon bewegen (en dan nog eens proberen elegant te paraderen op die onmogelijke pumps….en blijven lachen mensen, blijven lachen) en dan moest de dag nog beginnen. Zittend scheelkijkend computerwerk, zonder plezier maar gewoon…….omdat het hoort.
Nu ik terugblik moet ik toegeven, ik was er best goed in.

And then reality kicks in
Is dit het dan? Is dit hoe ik verder wil blijven dobberen in mijn leven, in dit kabbelend beekje? Is dit ‘de bedoeling’? Een prachtig jaren 30 huis, vriend, vaste baan, jaarlijks meerdere vakanties, vrienden, borrelen etc. een prima leven zou je zeggen. Maar ja, niet vol overgave verliefd…..niet op mijn huis, mijn vriend, mijn werk en niet op mijzelf.
Ik droomde dat mijn manier van inkomen het uitvoeren van mijn passie zou zijn. Hoe mooi zou het zijn dat mijn creativiteit onuitputtelijk blijft stromen en evolueren en ik alleen maar hoefde te luisteren en te volgen??

Het besef kwam hard binnen dat ik de enige ben die verantwoordelijk is voor mijn leven; me myself and I.
Ik wil een prachtig leven en ‘prima’ is voor mij niet genoeg, Een leven waar alles in mag en kan, waar liefde voorop staat en ik elke dag mijzelf mag blijven verwonderen over het onbekende, het speelse, het magische, de eenvoud en ik telkens mijzelf en anderen weer mag ont-moeten.

Afijn, het vergt een snufje moed en een dosis vertrouwen om dan ineens jezelf te gaan volgen. Deze moed kwam vrij rap, het enige wat hiervoor nodig was en wat mij wel energie koste, was het leren loslaten. De ‘onzekerheid’ (wat natuurlijk kul is want Het Leven is onzeker), de plaaggeest die continue op mijn schouder zat te wiebelen met mijn geconditioneerd gedrag, voldoen aan verwachtingen van anderen en mijn eigen verwachtingen achterwege laten.
Dat was eventjes een zware maaltijd (waar ik nog steeds wel eens oprispingen van heb).
Maar na goed kauwen en een juiste vertering ging het balletje rollen als een malle;
– omgeschoold tot plantbased chef en natuurvoedingsdeskundige,
– kantoorbaan opgezegd,
– huis verkocht,
– een knus huisje in de stad betrokken,
– gestart als zelfstandige freelance kok.

Ik had je hoogstwaarschijnlijk met een verwarde blik (mondje half open) en South Park oogjes aan zitten staren als je 7 jaar geleden tegen mij zou zeggen;
– je gaat van eenvoud houden en met de dag hunker je meer naar minimalisme,
– je hebt ’s ochtends max. tien minuten nodig i.p.v. driekwartier,
– je gaat vol passie op tal van locaties werken,
– je zult onwijs toffe samenwerkingen aangaan waarbij je je creativiteit de vrije loop kan laten,
– je ontmoet mensen die je veel energie opleveren en je mag gaan inspireren,
– je verblijft op prachtige plekken in de natuur waar je ’s ochtends wakker word met een heel hoog Heidi-gehalte,
– je komt de liefde van je leven tegen, gaat samenwonen en kort daarna zal een jolige vriendelijke puppen-vriend zich ook bij jullie aansluiten,
– jullie gaan snode plannen smeden en in actie komen om de stad te verlaten en jullie droom te laten leven.

Goed; hierbij kan ik u vol trots en uit eigen ervaring mededelen dat het werkt: de kunst van het loslaten en het vertrouwen. Elke dag opnieuw…..want ze zijn hardnekkig en brutaal. Ze melden zich dan ook zonder pardon – met voet tussen de deur – regelmatig bij u aan; Miss. Control, Mr. Should, Miss Fear & Mr. I. Must.
Maar heb geen vrees, zoals je ziet…….. er komt werkelijk van alles voor terug. Ik voel mezelf dan ook met de dag groener worden in alle opzichten. Dat moet je wel liggen natuurlijk 😉