Selecteer een pagina

Afgetrainde kuitjes, geen dag is hetzelfde, bourgondisch den top en allemachtig, wat is het hier mooi….. Zuid Limburg, dat is – sinds een week of 6 – op dit moment ons thuis.
Het blijft bizar, dat dit zo allemaal gebeurd. En als ik mijn verhaal vertel wanneer iemand vraagt; ‘Goh, en wat doe jij eigenlijk’…dan lijkt het net alsof ik een verhaaltje vertel, eentje die ik zelf nog aan het lezen ben en alleen kan aanraden. Het is zo nu en dan een hobbel de bobbel weg, maar god god wat een rijkdom is het leven wat ik / wij nu zo ervaren. En het feit dat we nu even geen huis van steen hebben, daar voelen wij ons beiden – op dit moment – prettig bij. Thuis is niet waar je bent, maar met wie je bent (muurtegeltje, hoppa).

Nadat wij uit Oudewater zijn vertrokken (zie vorige blog) kwam al vrij snel Hof de Brulle (https://hofdebrulle.nl/) in Wijlre op ons pad. Een van mijn opdrachtgevers waar ik voor kook huurt deze waanzinnige locatie zo nu en dan, ik ken daardoor de eigenaar.
Tijdens het koken komt Bertie – de eigenaar – zo nu en dan wat babbelen in de keuken. ‘Waarom komen jullie niet naar hier voor de komende periode? De Moestuinen en de fruitgaard kunnen de nodige aandacht gebruiken, en dan is er altijd nog ander werk te doen’.
Twee weken later reden wij met onze tuk tuk volgeladen naar onze nieuwe bestemming: Zuid Limburg……..het Toscane van Nederland.

De verhuizing, het opnieuw settelen, een nieuwe relatie aangaan met de mensen die op dat moment dagelijks in je leven zijn, hondje Blue die opnieuw zijn grenzen moet leren tussen de kippen, eenden, hond Max, een rustige boerderijcamping in de buurt vinden als voorlopige stek, ons huidige werk…….het duurde – thans voor mij – een dikke maand voordat ik in een fijne flow kwam en enige structuur had. Dat moment is dus nu…..en dan gaan we weer schrijven :).

De kersen op de hoeve waren op hun best op het moment dat wij arriveerde.  Diezelfde dag gingen wij meteen in actie. Hup, langs bij de plaatselijke groenteboer, eventjes polsen of hij onze kersen wilde afnemen. ‘Ja prima, heb je morgenochtend om 9.00 uur 10 kilo voor me?’. ‘Eh, jazeker! Geen probleem, komt voor de bakker’. Ik had nog nooit een kers in mijn leven geplukt, laat staan in een kersenboom gehangen. Realiseerde mij dan ook niet dat je wel 4 a 5 meter de boom in moet….op een ladder….die je zelf tactisch erin moet klemmen. Bertie zag geloof ik al een beetje de paniek in mijn ogen toen ik de ladder heel klunzig vast hield (je hebt ladders en ladders, dit was een echte jongen en geen tiny ikea gevalletje). ‘Ik help je wel even, zo’n ladder moet je goed de boom in zetten, zodat als je valt, je altijd IN de boom valt’. Zij dacht ongetwijfeld: zucht….stadsmeisje.
Ik ging plukken (met angst, want ‘stevig in de boom’ betekent hier kennelijk gewoon tussen twee dunne takkies, daar op 4 meter hoog), vol trots kwam ik met een paar kilo de boom uit. ‘Kijk! heb kersen! Bertie ‘Eh, er moeten steeltjes aan zitten, anders neemt de groenteboer deze echt niet af’. Beginnersfoutje….. Ook hierbij kreeg ik een spoedcursus kersenplukken. Als je snel en behendig plukt dan pluk je 10 kilo per uur. To be sure hingen Peet en ik ‘ s ochtends om 6.30 uur in de boom om deze vervolgens om 9.00 uur strak bij de groenteboer af te leveren. Peet klom behendig de boom in, floot tussen de bedrijven door ook nog eens een vrolijk deuntje, terwijl bij mij het zweet op mijn rug stond en mijn handjes wat verkrampt waren van de spanning (helpt niet echt met plukken). Bertie vertelde dat het plukken zo’n heerlijke bezigheid is, daar, zo hoog en ontspannen in de boom. Haar enthousiasme werkte aanstekelijk, vandaar mijn fanatisme…..maar toch heb ik dat ultieme gevoel nog niet helemaal ervaren.

De dagen zijn vrijwel nooit hetzelfde, ik moest wennen aan het feit dat er ALTIJD werk te doen is op een hoeve en dat er altijd wel iets gebeurd. Mijn eigen grens bewaken tussen ontspanning, rust op de plaats en anderen ontzorgen is hier een ware oefening.
Het lijkt dan ook soms net een soort Toscaanse zoete inval. Je denkt de maandag met zijn tweeën de week te starten en voordat je er erg in hebt komen de buren met vlaai, lunch je met personeel, familie die langs waaien, kennissen maken een pitstop en oude vrienden verblijven zonder aankondiging…het kan allemaal. De lunch is uiteraard met groentjes die wij zelf 30 minuten ervoor hebben geoogst. Koken voor anderen…..het blijft mijn lievelingsgerecht. 

Geluk van top tot teen, ik voel het steeds vaker. Natuurlijk zijn er dagen dat het gewoon even sh*t is en dat ik denk; ‘Christ waar ben ik toch aan begonnen, waar gaat dit heen waar gaat dit heen……’. De onvoorspelbaarheid van dit leven waar wij voor hebben gekozen vergt soms wat energie.
Maar dat is prima, hoort erbij. De positieve gelukt-shots nemen tot nu toe dik de overhand.
Ik heb het verdomme gewoon gedaan! Mee met die lieve, leuke (soms onuitstaanbare) pestkop, mijn lief. Hop camper kopen, stadsleven afsluiten en gaaaan. Naar leuke plekken met leuke mensen in een prachtige omgeving, leven met het ritme van buiten, van het seizoen, genieten, loslaten, vertrouwen hebben en zien wat er gebeurd. Wel, wat er gebeurd is dit; dat ik naast mijn kookopdrachten ook met mijn kaplaarzen aan in de aarde sta te wroeten, een riek in een hoop stevige mest steek, van alles moois aan het ontdekken en leren ben en hier en daar letterlijk de vruchten pluk en het leven zalig zoet smaakt.

Zuid Limburg, wie had dat 3 maanden geleden gedacht (again, dit meisje toch zeker niet haha). Het voelt voor mij als een warm badje waar ik in ben terecht gekomen. Niet alleen de hoeve maar ook de omgeving, buren en de lokale (koffie)tentjes. Totaal het tegenovergestelde van het anonieme stadsleven.

TBC
  X