Selecteer een pagina

Met geitenwollensokken en kaplaarzen onder jurk, rok of over een (jogging)broek – who cares – ren ik in de nog ietwat koude vroege ochtend met verwilderd haar door het nog natte weiland tegenover onze camper…samen met hondje Blue. Vervolgens pak ik de veel te grote slippers van mijn lief en draaf door naar de douches. Na de douche, de boel uitwapperen, gordijntjes opzij, deurtje open, de onschuldige ochtendzon op je bol en ontbijtje maken. Het is nog maar 7.00 uur.


Ik hunkerde hier zo naar; uitzicht, lucht, ruimte, natuur…en een gratis orkest (birds).
Wij genieten er alle drie (doggy included) van. Het geeft een vrijer gevoel; het buitenleven. Hier onderdeel van uitmaken voelt rijk. Ons leven leven zoals wij dat willen. De stap naar ons ideaal nastreven is nu – nu we daadwerkelijk in onze camper wonen – echt begonnen.

Ik had de intentie om eerder te bloggen, maar het schoot erbij in, ik had niet de juiste woorden en de meeste energie ging naar het wiel opnieuw uitvinden. Best geestig; uitvinden hoe je een zo vrij en simpel mogelijk leven kunt lijden. Iets wat je kennelijk snel verleerd, thans in onze westerse samenleving.

Ken je die leuke tot in den puntjes cheezy gestylde instagram en pinterest pics #vanlife, #campervanliving #onadventure enz.? Je weet vast wel, die met mooie plaids, kaarsjes, romantische verlichting, dat perfecte theepotje, houten borrelplanken en die stoeren kist? Wel…. zo gaat het dus niet he-le-maal in huize Rijpkema en Revermann :). Eh, wat dacht je dan? Dat het echt zo zou zijn? Wel, een beetje, moet ik toegeven, want ik hou van knusse gezelligheid. Maar inderdaad in real life ligt onze meuk lees; schoenen, kaplaarzen, jassen, de vuile vaat, een half aangerand bot van Blue en andere hondenspullen gewoon mooi te zijn in het zicht. De potjes met bloemen en wat zakken – waar hopelijk snel de kruiden uit komen schieten – trekken de boel een beetje recht, om toch nog een poging te wagen om in de buurt te komen van dat idyllisch nomad / campervan – life beeld. I know; niks is perfect…..maar een opgeruimd sfeervol hok draagt voor mij zeer zeker bij aan een thuis gevoel.

Van geen voortent – je bent niet goed, daar gaat mijn idyllisch plaatje – naar; doe toch maar wel. Eigenlijk is het alleen een voor- en zijkant gezien we 1 zijde open hebben gelaten. Ik hou van het uitzicht, de ruimte en frisse lucht. Kom kom, ik heb lang genoeg in een appartement zonder uitzicht gewoond, nu ga ik het ervan nemen ook. De voortent is nu we nog niet reizen en even honkvast staan, toch heel erg fijn. Het geeft die extra kamer, uit de wind, meer privé.…en Bluetje heeft zo ook wat meer rust. Elk opvliegend vogeltje, tractor, vlinder of buurman moet natuurlijk gespot worden……want stel je voor dat hij dat mist. #FOMODOG.

Een vriendin vroeg laatst hoe mijn dagen verlopen, nu met ons camperleven. Ik bedacht mij vrij snel dat het grootste verschil is t.o.v. ons ‘luxe’ stadsleven, het veel maar dan ook veel meer buiten zijn en het huishouden. Je bent 80% van de tijd buiten en dat geeft een instant happy factor, dat is ongekend. Betreft huishouden…dat heb je toch niet meer? Wel, dat zou je denken… 🙂

De was: Iets wat je normaal op de automatische piloot doet en hier totaal niet bij stilstaat. Ik was helemaal trots (heel nerdy geef ik toe) toen ik mijn eerste wasje buiten op kon hangen aan twee lijntjes tussen camper en boom, goh dit heeft een hoog Heidi-gehalte, wat tof. Dat wappert allemaal zo vrolijk in de frisse lucht en is binnen een uur droog. Totdat ik vrij snel besefte om nu wel buienradar regelmatig te raadplegen, want voordat je het weet moet je heel knullig je was rap naar binnen harken en over elke vrije centimeter uithangen. Ben hier inmiddels wel wat makkelijker in geworden geef ik toe; bij een kleine bui….och laat maar hangen, droogt vanzelf weer.

Koken. Wat kan ik zeggen; ik word teruggefloten om niet te uitgebreid te koken, back to basics, simple food. Wij hebben 3 pitjes waarvan er momenteel 2 werken en ik in praktijk 1 kan gebruiken. 2 pannen op het vuur past simpelweg niet. Tot nu toe prima, we zijn creatief genoeg. En als ik toch wat wil gaan spelen op het vuur, dan moet ik daar een uurtje extra voor uittrekken. #slowfood #slowlife…..De verloren aandacht en tijd die men grotendeels is kwijtgeraakt voor koken? Dat zit hier wel snor (je denkt wellicht ‘ja, maar jij bent kok dus je houd van koken’. Klopt, maar niet 24/7, thuis is het vooral; keep it simpel).

De afwas. Een event wat tijd met zich meebrengt. Het is best mindful, niks mis mee, maar ook hier kom ik erachter dat ik mijn ambities ietwat terug moet schroeven; niet keer op keer een pan op het vuur voor pap, zaadjes roosteren en het liefste een appeltje stoven ……..en dan heb ik het over mijn ontbijt. Hahaha, al typend bedenk ik mij; ‘Mens kan je niet gewoon een boterham met pindakaas smeren en in je snaveltje stoppen i.h.k.v. keep it simple’? Kan, maar liever niet. Mijn ontbijt is vrij heilig en daar ben ik redelijk standvastig in. Goed voer en lekker verwarmt, daar word ik toch echt een blij mens van en daar draai ik ook nog eens lekker op. Dus 30 minuten eerder opstaan? Ja hoor, Met Plezier!

Slapen. We hadden het helemaal uitgedokterd; pitten in het hefbed en achterin de loungeplek met kussens dekentjes en plaids. Welnu…..het hefbed is te doen mits het niet anders kan, als we logees hebben of iets dergelijks. Maar zo niet, dan slapen we toch echt veel relaxter achterin op onze zo leuk bedachte lougeplek ;). Afijn in de ochtend die 5 minuten extra om de boel recht te trekken kan er ook wel bij.

Hondje Blue. Hij vind het buitenleven waanzinnig. We wandelen en spelen veel meer met hem vergeleken met ons city life. In een groene omgeving word je vrij snel uitgenodigd om meer eropuit te trekken. Het is super om buiten te zijn…..het geeft een verzadiging, of het nu een natte of een zachte lentedag is, het maakt niet uit. En door hem kom ik op plekken waar ik normaal gesproken niet kom……ontdekken en bewust verdwalen.

Zoals je leest; het zijn de doodeenvoudige dagelijkse zaken die naast werk erbij komen. Waarschijnlijk zal dit met de tijd als een geoliede machine lopen, maar op dit moment zijn we soms nog wat aan het stuntelen, maar och dat heeft ook wel weer wat. En daarnaast; the daily things maken het leven voor wat het is, deze doen er juist toe en niks zou belangrijker moeten zijn dan dat.

Wat praktisch is en wat totaal niet, daar komen wij met de dag meer achter. Nog steeds hebben wij teveel spullen mee, het besje weegt veel te zwaar. Zolang we niet reizen is dat geen probleem, zorgen voor later. Maar het is een feit dat wij straks weer flink moeten gaan uitmesten :).
Het is voor nu in ieder geval op alle fronten een goed besluit geweest dat wij eerst in eigen landje warmdraaien en leren voordat wij de de grens overgaan. Ik was mij er niet bewust van dat het samenleven ineens een grotere betekenis heeft gekregen dan het samenwonen. Het is the next level, een verdieping, mag ik wel stellen…..bedenk ik mij nu. Respect hebben voor elkaars gewoonten en onvoorwaardelijk verwachtingsloos blijven. Iets waar ik tijdens het samenwonen in een huis, de westerse hectiek en vele (stadse) afleidingen veel minder mee geconfronteerd werd.
Twee mensjes wonend in een camper op een oppervlak van nul bij nul, die naast samen groeien en aandacht voor elkaar dit ook aan zichzelf willen geven. Ik besef dat naast de liefde voor elkaar (hoe cheezy dit wellicht klinkt) dit avontuur samen aan te gaan ‘het camperleven’, zal zorgen voor een sterkere fundering, een team. Iets wat we nodig hebben zodra er een stuk grond op ons pad is gekomen en wij daar de eerste paal in gaan slaan.
Investeren in een gezond praktisch leven, in plezier hebben, in leren, ontdekken, in elkaar, in onszelf en de fijne mensen om ons heen…………voor ons de gezonde weg naar ons doel: een zelfvoorzienend bestaan.

Om het verhaaltje voor vandaag af te sluiten.
Je gevoel klopt altijd en dat is iets waar wij niet helemaal naar wilden luisteren de afgelopen 5 weken. Het is – zo is maar weer gebleken – heel makkelijk om je kop in het zand te steken en geen gehoor te geven aan. Een goede leer want het kraagje in je maagje kan je in the end niet negeren, daar kom je niet omheen…..thans wij niet.
We wonen nu alweer 5 weken in ons huisje op wielen op boerderijcamping Bij Groen Geluk. Je bent enthousiast en hoopt dat het plaatje klopt voor iedereen, de komende 6 maanden. Vol goede intentie beiden aan de bak. Het kost natuurlijk tijd om onze draai te vinden, het minimalistisch camperleven, de dagelijkse bedrijvigheid op de boerderijcamping, en de samenwerking. Helaas kwam ons onderbuik gevoel toch telkens weer opzetten; het is niet de plek voor ons, het voelt niet goed, wij hebben andere inzichten. Bon, je kunt twee dingen doen; 1- ga ervoor maar weet dat het onderbuikgevoel blijft, 2 – wees integer naar jezelf en vertrek, vertrek naar het vertrouwen en weet dat het leven nooit vergissingen maakt.
Wij hebben voor nummer 2 gekozen, no matter what. Uiteraard jammer want wij hadden het liever anders gezien. Het begrip en respect van onze keus tot vertrek van boerderijcamping Bij Groen Geluk is er, en dat is heel fijn.
Het is een fijne tijd geweest en wij hebben veel geleerd, veel meegemaakt, zijn sterker gegroeid naar elkaar, inmiddels gewend aan het camperleven en weten wij wat wij wel en niet willen.

Goed, om kort te gaan (kan dat nog, na dit boekwerk?); wij werden uitgedaagd om trouw te blijven aan ons gevoel. En wat gaan jullie nu doen? Wel, wij hebben beiden nog deels ons werk dus dat zetten wij voort en daarnaast zijn wij nu – as we speak – op zoek en de mogelijkheden aan het uitpluizen betreft een geschikte locatie om te verblijven met onze oude Bes. Een plek waar wij het liefste beiden kunnen werken…..spannend maar ook weer leuk. De komende week staan wij in Hoorn. De intentie is er om deze overbrugging niet al te lang te laten duren.

Ons leven is alles behalve saai :).
TBC.