Selecteer een pagina

Wij bivakkeren alweer 4 maanden in Zuid-Limburg. Vervelen hoeven wij niet, het is bijzonder te zien – nu wij onbewust meebewegen – hoe snel de natuur en het seizoen veranderd. Waar eerst geen appel of peer te bespeuren was en wij als een malle bessen en kersen aan het plukken waren, is het nu raap en pluk je gek rondom en in de appel en perenbomen. Een mega overvloed; de appels en peren zijn inmiddels onderweg naar de toko verderop om sap te persen en ondertussen heeft moedertje natuur weer een volgend klusje in het verschiet; rapen van walnoten en hazelnoten.

Men denkt wellicht: die twee, die hebben een easy relaxed leven. Beetje in de appelbomen hangen, tuintje schoffelen, worteltjes trekken, tomaatjes dieven, als jonge deer met hond samen door de velden draven, buitenleven, met oversized blouse aan het perfecte ontbijtje wegknabbelen en mooie kousjes aan en voor de rest.…. het uber toffe ‘vanlife’ leven lijden.

Wel, dat zou je wellicht denken. Maar om te bekennen (even zonder alles is zo prachtig insta-filter); ons leven is op dit moment hectischer dan toen wij in de stad woonden en ‘The simple life’ leefden.
Wij hebben op dit moment beiden nog ons werk, Peet in Amsterdam en ik cross voor m’n opdrachten door Nederland en België. Regelmatig je hut leegtrekken inpakken en uitpakken, onze agenda’s laten matchen met hierbij hoger wiskunde gepuzzel is standaard een weekly thing geworden.
Hiernaast helpen wij – waar het kan – op hoeve Hof de Brulle en hebben onze harige pubervriend om ons heen. Een hond die veel geduld en aandacht vraagt. Begrijp mij niet verkeerd, ik hou intens veel van ons Bluetje; een lief vrolijk dier met de leukste kop en hoog knuffelgehalte. Maar oh boy, de verwachting die ik had van relaxed slenteren met zijn drieën, samen hardlopen of hem overal mee naar toe nemen heb ik vrij snel los moeten laten. Het is een jonge Boxer en die zijn jolig,  overenthousiast, willen alles om zich heen opnemen en kennen hun eigen krachten niet. Werkelijk waar, hij denkt dat hij een 5 kilo schoothondje is. Kortom geduld is een schone zaak. Want gaat te snel voor meneer? Dan is het net een kind wat stennis gaat schoppen en maar 1 ding nodig heeft…….. rust.



Het camperleven confronteert ons met onze eigen behoeftes en de me-time and space die wij beiden zoeken. Ik ben in de ochtend aan, dat gaat dan het liefste zo; men gooit man en hond uit de camper, laat lekker de frisse wind door het hok waaien, tovert slaapsetting om tot living, gaat wandelen met hond of sporten, vervolgens douchen, een puik ontbijtje maken en DAN content op mijn troon zitten. Mijn lief is in de ochtend, tja….. anders :). Die laat bij voorkeur de boel de boel en gaat eerst met ontbijt rustig ontwaken.
Daar zit je dan, twee mensen, twee wensen. Wij worden op de proef gesteld, that’s ok. Als wij dit aankunnen, dan kunnen wij alles aan (aldus vriendlief :)).  De ander totaal laten, niet willen veranderen en gewoon liefhebben in elke situatie, is in deze fase van ons leven belangrijker dan ever.

Alle enthousiaste intenties van het ontdekken van elke centimeter van Zuidlimburg worden steeds minder noodzaak. Door onze leefstijl hunkeren wij naar ritme, iets wat even ontbreekt. Dus als je dan een fijn koffietentje ontdekt wat een thuisgevoel geeft, dan zit dat ook onmiddellijk in het systeem. Heel autistisch gaan wij samen of alleen daar regelmatig heen. Kletsen, relaxen, lummelen, vertragen. Voor de rest is het vooral aandacht geven aan het niet te veel willen, er gebeurt al genoeg. Dit alles is iets wat ik mij van tevoren niet kon voorstellen…. De impact van, tja van wat? Van alle veranderingen van de afgelopen jaren en van het soms wat ontheemd voelen. 

Vrienden vragen wanneer je langskomt. Hier en daar plan je wat dagen in want natuurlijk ik mis ze. Maar hemeltje lief, het is een uitdaging tussen alle bedrijven door. En als ik naar mijn energielevel kijk, dan is het wijs om gewoon te niksen.
Ik kijk uit (met de nodige gezonde spanning) naar november, dan gaan wij echt op reis (thans, definieer het woord ‘op reis’ als ik blik op ons leven. Haha, niet te doen, het is waanzin). Wij kunnen ons dan richten op 1 ding: hetgeen waar en met wie wij op dat moment zijn. Voor de rest geen moeilijk gepuzzel meer. Mannekes, het lijkt soms alsof ik mijn voormalig beroep als secretaresse tot op de dag van vandaag nog steeds uitoefen.……maar dan maal tien.

Of ik het allemaal weer zou doen is de vraag? Jazeker, voor de dikke 200 procent. Naast dat wij veel leren op de hoeve, het buitenleven en het minimalistisch leven is het ook een soort therapie (voor mij dan), bedenk ik mij nu. Ik ontmoet mijzelf keer op keer weer anders; diverse situaties, relaties en uitdagingen…..Ik word ‘stiller’ in de positieve zin. Steeds minder chaotische mindfuck gedachtes van mijzelf (of van anderen) laat ik toe. Zoals deze in een vorig leven zonder pardon via links en rechts met volle snelheid mijn bovenkamer binnen denderden en een dikke mistbank veroorzaakte. Het vertrouwen in mijn eigen wijsheid volgen is er totaal en dat voelt zeer comfortabel moet ik bekennen ;). 

Qua werk is het dan ook ongekend hoe dit allemaal verloopt – over vertrouwen hebben – gesproken. Dan ben ik nondeju eindelijk op het punt gekomen dat – na 4 jaar freelancen – de opdrachten naar mij toekomen en ik vrijwel geen moeite hoef te doen (zonder gein, mijn agenda voor 2020 had al voor 75% vol kunnen staan met toffe kookopdrachten). En dan tja, dan wijst mevrouw ze allemaal af. Een duidelijke nee tegen het vertrouwde en een dikke JA tegen het onbekende. Phoe, nu ik deze gedachte tik moet ik weer even slikken, krijg er zweetoksels van. Loslaten is altijd weer een dingetje.

Bon, waar wij eerst nog een dikke 7 maanden camperlife in Nederland in het verschiet hadden, gaan nu alweer de laatse weken in voordat wij de grens over gaan.
Op dit moment zijn wij met ‘de afronding’ in Nederland bezig. Mijn laatste 3 kookopdrachten komen eraan, onze trouwe auto hebben wij zojuist verkocht, camper rijklaar laten maken in le garage, verzekeringen regelen en omzetten, nogmaals door onze spullen heen i.h.k.v. travel light ennnn nog een keer langs familie, vrienden en kennissen.

Dan wilt u wellicht weten waar wij naartoe gaan tuffen. Dat hoofdstukje volgt volgende week…..anders wordt u leesmoe en daar wil ik absoluut geen oorzaak van zijn.

TBC – x-