Selecteer een pagina

Ik keek uit over een prachtig meer (zie foto) en ineens kwam de gedachte in mij op: ‘Het IJsselmeer is ook prachtig. Anders, natuurlijk heel anders, maar zeker niet minder, ook daar kon ik van genieten’.

‘Schat? (ik) Ja? Dus …..mag ik veronderstellen dat wij bij deze een besluit hebben genomen?’ (vroeg Peet tijdens het wroeten in de moestuin). ‘Ja’, zei ik. Het uitspreken voelde voor beiden bijna als een opluchting, de punaise is geprikt. Wij gaan terug naar Nederland, naar huis.

Ik word wakker met een (net nog te waarderen / romantisch ) luid gekwaak van kikkers die grenzeloos moeite doen om een vrouwtje te veroveren. Tja, het is lente…..ik geef ze geen ongelijk. Het is familie kikker die vrolijk hun leventje leven tussen prachtige waterlelies. En zorgen? Die bestaan niet, laat staan de 1,5 meter afstand. 

Het is een heel idyllisch lief kneuterig huisje wat wij huren, direct tegen het bos aan, rustig, een kabbelend watertje voor het huisje en omgeven door groen en ontelbaar veel lavendel, rozemarijn en munt. Een perfecte plek, dit is wat wij zochten. Elke dag wandel ik vol verbijstering met hond door de natuur en het voelt bijna als normaal dat je om de 5 meter een dikke vijgen, citroen of sinaasappelboom tegenkomt.
Het is zo’n 20 minuten wandelen naar het dorpje waar een bakker, minimarkt (lees; van alles 1 product) en een soort ‘winkel van Sinkel’ is. Binnen 1 dag weet heel het dorp wie wij zijn, waar wij vandaan komen en wat onze plannen zijn. Zo gaat dat, tja ook hier ;).

Elke dag werd de uitdaging dan ook groter om naar het dorp te lopen voor brood….want steeds meer mensen spraken ons vol enthousiasme aan. Wat eerst begon met een volle Bommm Dia! Zijn uitgelopen tot hele gesprekken. Het dorp is voornamelijk 65+ (vaak zonder tandjes) met lieve snoetjes. Maar goed….. Engels praten? Nada.
Ons Portugees is – laten wij zeggen – heel basic. Als men goed langgggzaam en duidelijk articuleert dan kan ik na een paar minuten het verhaal ongeveer ontrafelen. Ik hoop dat er wat voorzetsels in voorkomen die ik inmiddels ken met hier en daar een zelfstandig naamwoord en tja dan is het een kwestie van alle zintuigen op scherp en goed op je gevoel afgaan. Meestal maak ik het verhaal een beetje eigen en dus ietwat rooskleuriger hahaha. Tja, waarom ook niet, er is genoeg ellende in de wereld.

Wij mogen wel stellen dat de Corona lockdown, onze hond Blue en de hele reis heeft gezorgd voor flink wat bezinning. Door dit alles kwamen wij bij dit huisje terecht. Voor Blue is wel gebleken dat het reizen niet voor hem is weggelegd. Te stressvol, te veel verandering, teveel impulsen, ons vriendje werd vaak ziek, wat uiteraard ook zijn doorwerking had op onze gemoedstoestand. En toen kwam de lockdown. Kortom; we moesten een basis hebben, een huis, 1 plek, rust. Terug naar huis was op dat moment nog niet aan de orde.

De eigenaar van het huisje wat wij huurde was maar al te blij met ons idee om hier deze zomer onze groenten te verbouwen. Zijn woorden waren letterlijk; ‘Please, do whatever you want and use whatever you want’. So we did.
De lockdown zorgde voor pas op de plaats. Kortom, wij vlogen erin; een spade, hak, schoffel, DE rubberen tuinschoentjes om het plaatje compleet te maken en hop aan die arbeit. Binnen een week hadden wij diverse bedden aangelegd, stekbakken goed gevuld en na 2 weken was er veel, heel veel aan het groeien en broeien; radijs, mizuna, spinazie, mosterdblad, snijbiet, sla, komkommers, doperwten, sugar snaps, borlottibonen, sperziebonen, snijbonen, mais, zonnebloemen, wortels, bieten, prei, pastinaak, kool, pompoen, watermeloen, tomaten en een scala aan kruiden. Waarschijnlijk ben ik nog iets vergeten, maar dan heeft u een beter beeld……het was meer dan radijs ;).

November vorig jaar vertrokken wij vanuit NL met geen idee wat ons te wachten stond. Wij hadden voor ogen om naar Portugal te reizen en te onderzoeken hoe en waar wij een bestaan konden opbouwen. Beiden wilden wij het anders doen; samenwerken, onze skills benutten, delen, back to basics, afgestemd op de natuur en vol creativiteit, enthousiasme en ontspanning werken en leven in abundance. Het was vrij vanzelfsprekend dat wij onze skills (het permacultuur principe, vegan cooking, gezonde leefstijl) in wilden zetten. Maar waar en wanneer, geen idee. Daar was deze trip voor gepland: to find out.
Toen Corona nog niet aan de orde was waren wij met een bedrijfsplan aan de slag gegaan; een centrum met een prachtig voedselbos , The Garden of Eden, hier vegan kookcursussen aanbieden en onze groene speelse locatie aanbieden aan gelijkgestemde partijen. Een inspiratiebron zijn voor anderen, een plek waar men zich kan omscholen, zijn creativiteit terugvindt en deze vol energie weer toepast in zijn/haar leven.
Al snel hebben wij dit plan even in de vriezer moeten plaatsen. Uiteraard ingepakt met een mooie gouden strik. Dit gaat gebeuren, het is een knetter goed plan. Alleen een kwestie van tijd en een lange adem, that’s all :).

Het werken in de tuin deed ons goed, spelen met groenten werkt meditatief en het gaf ontzettend veel voldoening. Het was letterlijk aarden. Mijn dagen waren geslaagd als er aan het einde van de dag een lekkere zwarte rand met aarde onder mijn nagels zat, mijn toet nog net niet verbrand was en mijn haarlokken zich als een vogelnest balanceerde op mijn hoofd.
Toch knaagde er iets aan mij…..Er borrelt, sist en bruist van alles en dat heeft de juiste factoren nodig om zich te kunnen manifesteren. Ik dacht aan thuis. Wij hebben hier in Portugal zoveel geleerd, hoe mooi is het om met deze ervaringen naar huis te keren en het (ons bedrijfsplan) uiteindelijk in Nederland uit te kunnen rollen? Kennelijk moet men ver reizen (letterlijk en figuurlijk) om weer thuis te kunnen komen. Zonder woorden te hebben gewisseld merkte Peet het al vrij snel bij mij op. Nederland knaagde ook aan hem.

Na bezinning komt verheldering en dan volgt er actie en dat gaat zoals altijd (thans bij ons) vrij radicaal. Wij gaan naar huis, het woord is gezegd. Een zoet zuur besluit, want hemeltje deze plek in Portugal is prachtig. De zomer hier blijven was uiteraard een optie, want jemig wij hebben groenten verbouwd voor toch minimaal 3 gezinnen, dat laat je toch niet achter?! Jawel, wij wel. Onze mindset is veranderd, onze koers is 180 graden gedraaid, hier blijven zou voor ons meer voelen als tijd uitzitten i.p.v. genieten. Dat is niet integer blijven. En weet je? Wij hebben de grond zoveel mooier achtergelaten en gezonder gemaakt, alleen niet voor ons, maar voor de eigenaar. Deze heer kan samen met zijn vrouw hier volop van genieten en die gedachte doet ons ook goed. 

Bon….wat heeft deze reis ons gebracht? Het is altijd leuk om een opsomming te maken :).

  • Een spoedcursus; verhoud u tot elke situatie ten alle tijden,
  • De relatietest; ‘Hoe is het om op elkaars lip te zitten’ (ja; wij zijn geslaagd!!),
  • Een tweede liefde: Portugal
  • Een snelcursus; hoe blijf je integer naar jezelf,
  • Een scala aan inzichten en inspiratie,
  • Nieuwe vrienden,
  • Gebruind lichaam (thans; gezicht en armen….hey, it’s a start!),
  • 7 keer (no kidding) beroep gedaan op de wegsleepservice,
  • 4 garage bezoekjes,
  • 5 dierenarts bezoekjes,
  • Ons bijna op het punt gebracht om Bluetje af te staan,
  • Een overvloed aan eten en citroenen, veel citroenen,
  • Meer skills op gebied van tuinieren, wildplukken, duurzaam verbouwen,
  • Een knetter mooi bedrijfsplan,
  • Een nog grotere waardering voor de Nederlandse seizoenen waar ik (Carlijn) zo van hou,
  • Kei veel goesting om – met zijn drie – naar huis te keren 🙂

Woensdag veranderen wij van koers, het is een kleine 30 uur rijden, easy peasy.
Eenmaal thuis moeten wij een stapje terug doen, ook dat voelt goed, sterker nog het voelt als een stap dichterbij (snap je hem nog ;)? Onze reis heeft zoveel inzichten gegeven. Wij hebben nu een helder doel,namelijk een plan wat handen en voetjes heeft gekregen.

Wat zijn onze plannen eenmaal thuis?
Ik ga uiteraard weer heerlijk koken en mijn best doen om mijn kennis op diverse manieren te delen en Peter gaat o.a. zijn ervaring rondom breathwork (Wim Hof method) uitbreiden en zich hierin specialiseren. Hiernaast gaan wij rustig maar gestaag door met ons gezamenlijk doel: een stuk grond vinden, duurzaam boeren, eventueel samenwerken met anderen en in the end een waanzinnig mooi centrum neerzetten. Natuurlijk heeft dit de nodige tijd nodig, maar dat geeft niet, in the end gaat het (zo cheezy, maar zo waar…) om het pad 😉

TBC xxx